Hoe het is om vrijwilliger te zijn? Lees onderaan deze pagina het persoonlijke verhaal van Klaas Stuiver, Motard tijdens de 2014 editie!

Persoonlijke gegevens

Voornaam (verplicht)

Achternaam (verplicht)

Geslacht (verplicht)

Geboortedatum (b.v. 21-02-1975 | verplicht)

Uw email (verplicht)

Uw telefoonnummer(verplicht)

Praktische gegevens

Beroep

Rijbewijs (verplicht)
 Nee A B C D Chauffeursdiploma

Franssprekend (verplicht)

Kledingmaat (verplicht)

Vrijwilliger gegevens

Eerder vrijwilliger (verplicht)

Beschikbaarheid (verplicht)
 Vrijdag 2 juni Zaterdag 3 juni Zondag 4 juni Maandag 5 juni Dinsdag 6 juni

Voorkeur rol op 5 juni
 Fysio Massage Motards Vervoer Medisch Parcours (verkeer, veiligheid) Verzorgingsposten Geen voorkeur

Aanvullende gegevens

EHBO (verplicht)

BHV (verplicht)

Reanimatie (verplicht)

Vervoer beschikbaar (verplicht)

Aanvullende opmerkingen

Bent u een spammer ;-) ?

Beleving van een “Mont Ventoux-motard”

IMG-20141121-WA0008Het was zaterdagavond 11 januari 2014 toen ik een op een motorforum een oproep las waarin gevraagd werd of er mensen als vrijwilliger op hun eigen motor het evenement Klimmen tegen MS wilden begeleiden.
Mijn moeder heeft al sinds mijn pubertijd (inmiddels zit ik in mijn 49e levensjaar) MS dus de gevoelige snaar werd geraakt.
Uiteindelijk contact opgenomen met Marc Belgraver die mij eerst verder op de hoogte bracht.
Via dit forum meldde zich ook ene Ko die later met mij het “team Klaas & Ko” zou vormen.
Nadat ik meerdere malen de videoclip van het Mont Ventouxlied 2014 had bekeken en beluisterd, was ik “om”: ik ga naar Frankrijk!!
Dit was voor mijn omgeving een grote schok want iedereen die mij kent weet dat ik met een boog om Frankrijk en Fransen heen loop of rijd……

Het stond voor mij als een paal boven water: lopend of fietsend die berg op, dat ga ik niet realiseren maar ik kan er WEL voor zorgen dat ik de deelnemers zoveel mogelijk bij sta in hun loodzware tocht naar de top.

Dus ook ik moest me gaan voorbereiden. Hoe? Mijn motor werd technisch geheel nagekeken, alle vloeistoffen en slijtdelen vervangen, tot en met de banden en remblokken aan toe!
Om dan vervolgens enkele weken voor het evenement gewoonweg even een andere motor te kopen…… Tja, die stond al een hele tijd op de verlanglijst vanwege de betere zithouding. Die zithouding is mij wel bekend want als motorrijder bij de verkeerspolitie in het noorden des lands zit ik regelmatig langdurig “in het zadel”.
De reis naar het zuiden van Frankrijk zou dus op de BMW gemaakt worden en niet op de Honda.

Samen met Ko het internet afgestruind naar een gunstig hotelletje. Toen dat lukte, begon de spanning te stijgen want Ko en ik, de oudsten in leeftijd van de motards, besloten om de rit op de motor te doen en dan ook nog eens in 1 keer. Dat betekent 1250 kilometer over de snelweg rijden….. Ko en ik zagen het als onze “prestatie” en waren er van overtuigd dat we het zouden gaan halen. Dat moest ook wel want we wilden voor “die broekies” (de andere motards die de reis in 2 dagen gingen maken) natuurlijk niet bakzeil halen……!

Zaterdag 7 juni 2014, de zijkoffers en de topkoffer van de zilvergrijze BMW R1200RT waren helemaal volgestouwd en om 04:00 uur reed ik weg, uitgezwaaid door mijn vrouw en beide dochters die speciaal voor dit moment toch uit hun bed waren gekomen.

De rit ging via de snelweg naar Beesd, alwaar Ko en ik bij een tankstation elkaar zouden ontmoeten om 05:30 uur. Vanaf dit punt reden we samen in de richting van zuid Frankrijk. Ko mocht voorop omdat hij al eens in Frankrijk was geweest. Ik reed erachteraan met toch wel een beetje kromme teentjes omdat ik in alle haast stomweg vergeten was om de lokaties van de snelheidscontroles in Frankrijk uit mijn TomTom te halen. Dat kan een heeeele dure bekeuring worden……

Enfin, de reis is lang genoeg om onderweg een goede smoes te verzinnen voor het geval we gecontroleerd zouden worden….

Ko en ik stopten ongeveer na telkens 2 uur rijden, zo konden we onze achterwerken toch een beetje ontzien.
Gaandeweg de rit werd het steeds warmer en warmer en uiteindelijk belandden we ook nog in de file…. De temperatuurmeter wees toen inmiddels ruim 35 graden aan. Dan wordt het echt wel warm in je zwarte motorpakje…..

Om 19:00 uur arriveerden we bij het hotel en genoten van een franse maaltijd.

Zondagmorgen 08 juni 2014 stond de vrijwilligersbijeenkomst op de agenda.
Uitleg over wat er stond te gebeuren en nog extra uitleg over o.a. oververhittingsverschijnselen van de deelnemers. Een nuttig onderdeel wat door de “medische militaire soldaten uit ons leger” duidelijk uitgelegd werd.

Na de bijeenkomst gingen we de Mont Ventoux verkennen. Kijken hoe de routes lopen, waar knelpunten zitten, gevaarlijke bochten, etc. We hebben ons hiermee vermaakt tot aan etenstijd, waarna wij weer even onze rust namen.

Maandag 9 juni 2014. De grote dag is aangebroken. Ko en ik staan gepland voor de start bij Bedoin om 09:00 uur maar uiteraard stonden we ook al bij de start in Malaucene.
Zoiets wil je toch niet missen?

Ik merk dat de temperatuur al snel begint op te lopen. Ik rijd eerst een beetje voor de massa uit en maak wat foto”s, wetende dat ik daar straks niet meer aan toe kom.
In Bedoin gooi ik mijn koffers helemaal vol met water, AADrink, stroopwafels, pinda’s en wat chips en besluit om terug te rijden naar de route vanuit Malaucene omdat ik verwacht dat de hitte wel eens de grootste tegenstander kan worden vandaag en de deelnemers zijn daar al 2 uur onderweg.

Mijn motor voelt zwaar en log aan, niet vreemd als je ziet hoeveel kilo’s vocht ik mee tors….. Het vergt enige gewenning en ook met het remmen is het oppassen geblazen.

Aangekomen op de route zie ik de deelnemers gaan als een speer. De meesten hebben nog voldoende voorraad. Ik probeer steeds contact te maken met de deelnemers maar merk al snel dat dat gevaarlijk wordt vanwege overige weggebruikers.

Ik moet dus selecteren en ik besluit over te gaan op selectie van uiterlijkheden. Ik probeer aan houding en gelaatsuitdrukking af te kunnen lezen hoe het gaat. Het gaat me eerst niet makkelijk af. De motor is zwaar en log en laat zich moeilijk keren. Mijn korte pootjes maken het er ook niet makkelijker op wanneer ik probeer te keren op een stukje “vals plat”.
Ik merk dat de meeste mensen positief op mij reageren, ook al roep ik ze soms wat luid aan. Ik wil zien of ze reageren!

Ik zie een eenzame fietser, een man die al wat ouder is. Ik zie hem zwoegen… Strak voor zich uitkijkend, super geconcentreerd. Ik rijd van boven naar beneden, minder snelheid en roep hem aan met de vraag of alles goed gaat.
Geen reaktie… Nog een keer roepen….. Weer geen reaktie….. Shit…!!! Niet goed!!
Gauw een plekje gezocht om de handel te keren en weer terug naar boven, naar de man. Naast hem rijdend weer vragen of alles goed gaat en weer geen reaktie… Nou wordt het spannend..!
Dan NOG maar wat luider schreeuwen en ja…! Gelukkig, de man kijkt mij aan en antwoordt dat alles goed gaat en dat hij voldoende water heeft! Gelukkig, dat gaat goed….

Ik vervolg mijn weg en merk dat mijn 2 cilinder boxermotor het nier fijn vindt om stapvoets en zwaarbeladen een berghelling van 10% op te rijden. Eventjes de koppeling gebruiken kan wel maar niet te vaak en te lang, anders is mijn koppeling al voor het einde van de dag naar de Filistijnen. Ik probeer de deelnemers met een klein snelheidsverschil te passeren en aan te roepen en dat werkt.

Ik deel her en der water en andere zaken uit en merk dat veel deelnemers verbaasd zijn dat wij Motards water bij ons hebben. Er wordt gretig gebruik van gemaakt en ook moet ik al enkelen helpen met wat af te koelen door ze met water te besprenkelen. Uiteindelijk begint mijn motor weer lekker te sturen, een teken dat de koffers leeg raken…

Ik stuur naar beneden naar Bedoin om water in te nemen. Aldaar spreekt Marc Belgraver mij aan en vraagt of ik zoveel mogelijk AA-drink wil ophalen uit Bedoin, het startpunt. Bij hen is de voorraad helemaal op! Het vocht vliegt er doorheen!

Ik had de koffers net weer vol met water maar geef gehoor aan Marc’s verzoek en spurt naar beneden. Daar leeg ik de koffers en laad ze helemaal vol met AAdrink en breng dat naar het verzorgingspunt dat niks meer had. Alom dankbaarheid van iedereen! Gewoonweg prachtig werk om te doen! Ik besluit om nog maar een keer naar beneden te gaan want de temperatuur loopt weer op naar 36 graden en de dag is nog lang niet voorbij….

Een busje van de organisatie komt mij tegemoet. Er is er daar eentje gevallen! Roept de bestuurder mij toe.
Ok, ik ga er heen! Stukje verderop staan wat fietsers in de berm, een fiets ligt verfrommeld naast hen. Hier is het dus gebeurd. Iedereen staat nog, gelukkig.

Ik wil keren om hun te helpen, kijk tweemaal goed in de spiegels en draai langzaam naar links… Een zwarte schim flitst mij voorbij en het enige wat ik nog kan verstaan is: Merde Merde! Tja, ik had mijn alarmlichten al aan, er staan mensen in de berm, kennelijk is dat voor Fransen niet voldoende om te beseffen dat er wat aan de hand is…. Bovendien is de Ninja-fietser gehuld in zwarte kledij op een zwarte fiets afdalend op zwart asfalt in het bos…..
Maar goed, het gaat goed. Nog beter opletten, Klaas! Bijt ik mezelf toe. Wat ze over de rijstijl van die Fransen zeggen, is dus waar, zeg ik in mezelf….

Ik spreek de fietser aan. Hij blijkt te zijn aangereden door een franse automobilist. Hij heeft schaafwonden maar klaagt over enorme pijn in zijn rug. Ai, klinkt niet goed….
Ik bekijk de schaafwonden, die vallen gelukkig mee maar de rugpijn baart mij zorgen.

Ik weet een Ambulance van Defensie tot stoppen te krijgen. Defensiepersoneel onderzoekt de fietser en nemen hem ter controle mee. Ik ga met mijn beste school-frans van ruim 35 jaar geleden naar de bejaarde automobilist en probeer hem duidelijk te maken wat er speelt en wat ik graag van hem wil zien. Het lukt, rijbewijs en verzekeringspapieren komen op tafel. Ik schrijf het over en het echtpaar kan verder. Een mededeelnemer blijft bij de fiets die zal worden opgehaald door een busje. Ik laat deze deelnemer even een foto maken van de door mij opgeschreven gegevens zodat er niks verloren kan gaan.

Hierna vervolg ik mijn weg om AA-drink op te halen. Wanneer ik volgeladen weer naar boven ga, zie ik ineens twee meisjes in de berm. 2 deelneemsters. Volwassenen er bij en een Nederlandse auto. Ik zie aan de gezichten dat er iets niet goed in de haak is.

Ik stop en spreek ze aan. Blijkt dat 1 van de meisjes het eerder gebeurde ongeluk heeft zien gebeuren… Ze heeft de man ook horen schreeuwen en dat heeft haar van de wijs gebracht. Ze is er diep van onder de indruk en vreest voor haar eigen veiligheid.
De volwassenen zijn haar ouders. Het meisje vertoont een gelaten indruk, het vuur is weg….
Ik neem de tijd voor haar en spreek op haar in. Ik leg haar uit wat er is gebeurd en dat haar gevoelens heel normaal zijn. Ik merk dat ze positief reageert, ik noteer haar gegevens omdat ze getuige is van het ongeval en geef haar een mooi blauwe keycord van de politie en zeg haar als laatste: Dit is ook JOUW dag, meid! Laat die nare ervaring JOUW dag niet verpesten! Je bent tot hier gekomen, je kunt naar de top!
Ze knikt…… Zou het haar gaan lukken…?

Ik vervolg mijn weg, keer later weer even terug en zie dat de meisjes weg zijn. Gestopt of verder gegaan? Ik weet het niet…

Wat verder richting de top zie ik een vrouw lopen, alleen. Ze loopt moeilijk, wankelend. Ik vrees dat ze last heeft van de warmte. Ik stop en spreek haar aan. Ze begrijpt gelukkig al snel mijn bezorgdheid en zegt dat ze zelf MS heeft en daarom zo loopt. Allememachies….. Ze vertelt dat ze vorig jaar nog geen kilometer kon lopen en dat ze nu naar de top wil. Ik krijg er, ondanks de hitte, kippenvel van…. WAT een wilskracht!! Ik voorzie haar van water en ga verder. Ik kom haar later nog enkele malen tegen en kan haar telkens van spullen voorzien en een praatje maken.

Ik zie een soort gezin lopen, ouders en kinderen. Een meisje huilt, ik zie het, ze is moe, heeft last van de warmte maar loopt wel door. Ik hoor iemand zeggen: Dan kun je wel met die meneer op de motor mee! Ik stop en vraag wat er aan de hand is. Het meisje gaat nog harder huilen, het steekt mij recht in mijn hart. Ik twijfel: zal ik haar meenemen naar de top waar het koeler is? Zet ik mijn helm op haar hoofd en koetelen we omhoog…….?
Maar nee, ik denk dat ze bij haar ouders toch beter af is. Er rijden immers busjes van de organisatie en de Ambulances van Defensie dus ze kunnen altijd op een veiligere manier meegenomen worden. Ik geef hun wat advies en vervolg mijn weg. Het gehuil sterft langzaam weg wanneer ik gas geef…… Ik word er een beetje emotioneel van, mijn gedachten dwalen even af en ik denk aan mijn eigen dochters toen ze zo oud waren…..

Kop erbij, Klaas! Opletten! De afdalende fietsers gieren je bij tijd en wijle om de oren en het enige wat ze roepen is MERDE! MERDE! En REGARDEZ!! Soms roep ik iets terug in het Fries, wetend dat ze het toch niet verstaan maar het verlicht de schrikreactie een beetje.

Een alleen lopende vrouw, smachtend naar water. Ik kan haar van alles aanbieden en ze is zoooo blij dat ze water krijgt…! Het doet me weer denken aan de tijd dat ik in de jaren 80 meedeed aan een vredesmissie in Egypte…. We praten even en ze fleurt weer helemaal op. Ik kon haar steeds weer van water en eten en een peptalkje voorzien. Ik kan zien dat ze het waardeert. Deze gaat de top echt wel halen, denk ik bij mezelf.

Ik let al lang niet meer op de namen, ik let alleen op de gezichten, probeer te doorgronden wat er in hun hoofden omgaat, of alles goed verloopt….
Ik kom dezelfde vrouw nog een paar keer tegen, ze begint steeds te lachen wanneer ze mij ziet. Ze herkent me! Stom toevallig kom ik haar telkens weer tegen wanneer ze weer door haar watervoorraad heen is. “Jij bent vandaag de hele dag mijn reddende engel!” roept ze me dankbaar toe.
Teveel eer voor mij… Ik bloos maar door het warme weer zie je dat gelukkig niet. Het doet me enorm goed om te zien en te ervaren dat de deelnemers blij zijn met wat ik hun op dat moment kan bieden.

Ik blijf de berg op en neer rijden, de hitte blijft hetzelfde. Regelmatig kom ik de andere motards tegen. Even kort praten, info uitwisselen en dan weer verder. Lachend omdat het lekker gaat maar wel blijvend geconcentreerd.

Ook ik moet drinken….. Ik sta er eigenlijk niet eens bij stil. STOM!!
Ik keil zo twee flesjes water achterover. Oppassen, Klaasje! Vaker en minder drinken, jochie! Bijt ik mezelf toe. Aan het eind van de dag besef ik dat ik eigenlijk helemaal geen toilet heb bezocht…. Kennelijk heb ik mijn vocht net op peil weten te houden…..
Toch weer een les voor de volgende keer!

Dichterbij de top. Een alleen lopend jongetje van een jaar of 11. Niemand erbij. Ik stop en spreek hem aan en loop ff met hem mee. Hij hoort bij een groep maar die liep voor hem te langzaam dus ging hij maar alvast vooruit, zo vertelt hij mij. Ik blijf mij verbazen…! Ik pak hem even vast en zeg hem dat ik trots op hem ben. Het doet hem iets.. ik meen te kunnen zien dat hij zijn rug iets rechter zet, zichzelf weer wat oppept….. Ik zal het me wel verbeelden……

Nog hoger stop ik en begin een soort statische hulppost op een plek waarvan ik heb gemerkt dat die erg warm is en waar geen wind waait.

De deelnemers komen vanzelf bij mij langs. Water! Water! Heeft U echt water bij u??!! Ja, en heel veel…..
Ik deel uit en krijg er dankbaarheid voor terug. Die blikken in de ogen.. Onbetaalbaar….
Ik hoor een vrouw roepen: “Jullie hebben geen flauw idee wat jullie hier voor ons op de berg betekenen!” Ik denk dat ze het helemaal bij het rechte eind heeft……

Ik ga weer naar beneden en rijd de route naar Sault. Bij de post in het dorp wil ik even wat drinken.
“Hey, daar is onze redder!” hoor ik een deelnemer roepen. Huh? Bedoelt u mij??
Ja, van dat ongeluk van vanmorgen, weet u nog? Hij was toen aangereden! De man wijst op een mededeelnemer. Verhip, ik zie het. Het is de man wiens fiets in puin lag.
Ik zie dat hij een andere fiets heeft. Na de medische controle heeft hij een huurfiets of zo geregeld en is gewoon weer de berg opgegaan. Wederom sta ik paf van het doorzettingsvermogen en de wilskracht van deelnemers. Ik krijg te horen dat de man een collega van mij is en in het westen des lands werkzaam is en ZELF MS heeft…..
Wederom ben ik even stil…… Ik wens ze uiteindelijk veel succes en ik zie dat de stemming bij hun goed is. Die redden het echt wel…….

Uiteindelijk ga ook ik ff naar de top. Moet ff afkoelen. Ik sta bij de finish, een beetje achteraf. Komt er een vrouw naar me toe die roept: Nog bedankt hoor! Het heeft gewerkt! Ik kijk haar aan en heb geen flauw idee waar ze het over heeft!
“U heeft met onze dochter gesproken nadat ze dat ongeluk had gezien! Uw woorden hebben haar aangespoord en ze is niet 1 keer maar zelfs 2 keer de berg opgegaan!
Ik weet me even geen houding te geven, wordt er verlegen van. Wie zetten er hier nu prestaties neer…?? Ik draai alleen maar aan mijn gashendel….
Dan komt het meisje zelf ook naar me toe. Ik herken haar, en zie dat ze straalt. Ze bedankt me persoonlijk. Ik krijg een brok in mijn keel maar wil dat niet laten merken.

Ik vertel haar dat de fietser van het ongeluk weinig mankeert en een andere fiets heeft geregeld en toch de berg is opgegaan. Die berichtgeving doet haar veel goed, ik meen zelfs een beetje een soort van opluchting te zien.
Het Zeeuwse meisje en haar prestatie maken diepe indruk op mij. Ik zie hoe blij en trots ze zelf is en ook hoezeer haar ouders opgetogen en trots op haar zijn….. Wat een tijger!
Hier wordt geschiedenis geschreven door elke deelnemer, denk ik bij mezelf…..

Eind van de dag, nog een paar fietsers vanaf Sault onderweg naar de top. Een paar liggen in de berm en geven aan op het busje te wachten en dat alles ok is met hen.

Een eenzame manspersoon op de fiets, laag tempo. Ik spreek hem aan, vraag of hij wat nodig heeft. Hij wil graag een zoutoplossing want daar is hij doorheen.
Ik heb het niet bij me maar ik vlieg even naar de Defensiepost en krijg zo’n zakje van dat spul mee en vlieg weer terug naar de man, vul zijn bidon waarna hij meteen begint te drinken. Hij geeft aan het verder wel te redden en klimt weer op zijn fiets. Hij is vlakbij de verzorgingspost maar dat ziet hij vanzelf wel. Kan hij zelf bepalen of hij even wil uitrusten of niet.

Het einde van de dag nadert. Vlakbij de top zie ik de vrouw met MS weer lopen. Ze is er bijna!! Ik loop een stukje met haar mee en voel me klein worden naast zo’n persoonlijkheid die zo’n prestatie neerzet. Ze wordt opgevangen dor bekenden. Ik hoor haar voornaam: Sandra. Ik geloof dat ze in team Vlinder zit. Diep respect, meer kan ik eigenlijk niet denken…..

Ik besef maar al te goed dat ik slechts enkelen persoonlijk heb gesproken en dat er die dag alleen maar reuze prestaties zijn neergezet door ALLE deelnemers, groot EN klein!
De overige motards hebben soortgelijke ervaringen als ikzelf.

Tegen 19:45 uur zit het er voor ons op. Ko en ik gaan richting een restaurantje. We hebben dan de hele dag vanaf 07 uur de berg op en af gereden. Ik zie dat ik ruim 350 kilometer heb verreden! Ik heb dat zelf zo niet ervaren…..

Na het eten naar het hotel, koffers inpakken en gauw slapen.

Dinsdag 10 juni 2014 omstreeks 07:00 uur klommen Ko en ik weer op onze brommers en hobbelden weer terug naar Nederland.
Omstreeks 21:00 uur waren we allebei weer veilig thuis en zagen we allebei dat de kilometerteller aangaf dat we ruim 3000 km hebben afgelegd in 4 dagen….

Dit evenement was zeer bijzonder. Het van dichtbij meemaken was een ervaring die je niet kunt beschrijven….

Er over lezen wekte mijn interesse, er daadwerkelijk zelf bij geweest zijn maakt nu deel uit van de rest van mijn leven.

Ik dank ALLE deelnemers voor de les die ze MIJ hebben geleerd!

Klaas Stuiver (die met die knalgele helm!)