Sommige verhalen hebben geen inleiding nodig, dus die laten we vandaag ook achterwege. Lees hier het verhaal van Anouk, een verhaal wat ongetwijfeld direct in je hart binnenkomt.

Mijn naam is Anouk en ik heb Multiple Sclerose.

Zaterdag 11 Juni 2016 heb ik lopend de top van de Mont Ventoux bereikt. Ik kan wel zeggen dat deze 7,5 uren durende tocht, mij voor altijd veranderd heeft.

Op mijn 21e kreeg ik de diagnose MS. Ik was net begonnen met het 2e jaar van mijn studie en woonde ook nog niet zo lang samen. Na een moeilijke tijd was ik eindelijk weer een beetje gelukkig en toen ineens was ik ziek, met alle gevolgen van dien; mijn relatie liep stuk en mijn studie heb ik ook nooit afgerond. De periode die volgde was de donkerste uit mijn leven.

De onzekerheid die de diagnose met zich mee bracht, de dromen die ik hierdoor moest opgeven en het stuk lopen van mijn relatie zorgden ervoor dat ik in een zware depressie belande. Ik had geen hoop meer en zocht mijn heil in feesten; afleiding, alles zodat ik niets hoefde te voelen.

Gelukkig kwam er aan die periode, na veel therapie en zelfbezinning, vorig jaar een einde. Voor het eerst in jaren ben ik niet meer depressief en kan ik weer genieten.
Hoewel ik nu niet meer depressief ben, blijft mijn dagelijks leven een gevecht tegen mezelf. Na me zolang somber te hebben gevoeld, is dat voor mij normaal en veilig. Bovendien had ik geen werk en geen doel in mijn leven. Het is dan erg makkelijk om terug te vallen in mijn vertrouwde negatieve gedachtes.

De afgelopen drie maanden had ik wel een doel, namelijk trainen voor de Mont Ventoux. Ik zou samen met 4 andere vrouwen met MS de Mont Ventoux gaan beklimmen.
Toen ik begon met trainen had ik last van een lichte klapvoet. Ik merkte dat ik door te trainen, het moment dat ik hier last van kreeg, steeds verder kon uitstellen. Daarbij was het wel heel belangrijk mijn eigen grenzen goed te bewaken, daar was ik niet altijd even goed in en het trainen ging dan ook met ups en downs. Ik had van te voren verwacht dat ik maximaal, maar dan ook echt maximaal 10 km die berg op zou komen.

De avond voor het evenement heb ik besloten dat ik toch ging proberen de hele berg te beklimmen, bijna mijn hele team ging dat ook doen, ik kon als jongste niet achterblijven, vond ik.

Zo gezegd, zo gedaan. Om 9 u vooraan met het hele team van start. Gelijk vanaf het begin heb ik in mijn eigen tempo gelopen, ik liep al snel bijna helemaal achteraan. Ik had dan ook gauw in de gaten dat ik de rest van mijn team niet bij kon houden, wilde ik mijn doel gaan behalen.

Vanaf de eerste post liep ik samen met Jonas, Marijn en Jessica. Mede door hun aanwezigheid en de sfeer maakte dat de tocht voor mijn gevoel geen 7,5 uur duurde. Het was gezellig en eigenlijk voelde het als één lange therapie sessie. De betoverende omgeving en het goede gezelschap zorgde ervoor dat ik de hele wandeling in een soort trance heb beleefd.

Onderweg werd ik door mijn begeleiders uitstekend verzorgd. Zij waakten ervoor dat ik voldoende bleef eten en drinken, regelmatig mijn rust pakte en een zelfde tempo aan hield. Ook reed er een verzorgingsbusje mee, die om de twee a drie kilometer voor ons klaar stond, om even in uit te kunnen rusten.

De laatste kilometers waren zwaar. Mijn been werkte niet automatisch meer mee en ik moest mij volledig concentreren op het juist neerzetten van mijn voeten, anders viel ik om. Toch heb ik er geen moment aan gedacht het op te geven. Ik moest en zou dit afmaken, helemaal nu de eindstreep zo dichtbij was. Bovendien had ik fantastische begeleiding, die me er echt doorheen gesleept hebben. Merijn, Robin en Jonas heel erg bedankt daarvoor!

De emotionele ontlading aan de top is eigenlijk met geen pen te beschrijven. Ik ga het toch proberen. Het voelde alsof alle opgebouwde spanning van de afgelopen jaren er in een keer uit kwam. Ik geloof dat ik in tijden niet meer zo hard heb gehuild. Het was oprecht de mooiste ervaring in mijn leven, eindelijk iets afgemaakt en voor het eerst weer trots op mezelf en verbaasd over het kunnen van mijn lichaam.

Dankzij klimmen tegen MS ben ik voor het eerst in hele lange tijd weer trots op mezelf en ik heb een doel. Volgend jaar wil ik weer op de top van de kale berg staan, dan samen met mijn zussen en een paar vriendinnen, die hebben toegezegd ook mee te zullen doen.
Ook heb ik twee fantastische vrouwen uit Oldenzaal geïnspireerd om in 2017 mee te gaan met het team Samen Sterker.

Ik wil dat meer mensen het gevoel gaan ervaren, wat ik daar bovenop de berg heb beleefd. Het heeft me sterker gemaakt. Vroeger sprak ik over het leven voor en na de diagnose. Vanaf nu is het mijn leven voor en na de Mont Ventoux.

De steun en betrokkenheid van de gehele organisatie, mijn team en begeleiders was hartverwarmend en onvergetelijk. Die saamhorigheid is wat het evenement Klimmen tegen MS zo bijzonder maakt.

Ik wil me dan ook blijven inzetten voor Klimmen tegen MS. Volgend jaar met zijn allen aan de top, zo komt een MS-vrije wereld steeds een beetje dichterbij. Ik hoop ooit te kunnen zeggen; Ik ben Anouk en ik had Multiple Sclerose.